• A. J. Perlis ve C. Thornton, NULL işaretçilerin ağaçtaki diğer düğümleri göstermek için kullanılabileceğini gösterdiler; bu işaretçilere kılavuz (thread) dediler.
• Kazanç: kök ortada gezinme için yığın ya da özyineleme gerekmez; her düğümden ardılına doğrudan gidilir.
• Bedel: her işaretçinin çocuk mu kılavuz mu olduğunu söyleyen birer bit.

typedef struct kilavuz_agac *kilavuz_gost;
struct kilavuz_agac {
    short int    solKilavuz; /* TRUE: solCocuk kılavuz */
    kilavuz_gost solCocuk;
    char         veri;
    kilavuz_gost sagCocuk;
    short int    sagKilavuz; /* TRUE: sagCocuk kılavuz */
};

Bir struct tanımı kapanıştaki ; ile biter (satır 8); unutmak sık yapılan bir hatadır. TRUE/FALSE: enum { FALSE, TRUE }.

Kılavuzlar kök ortada öncel/ardıla göre kurulur; kök önde ve kök sonda gezinme de (daha dolambaçlı yoldan) bu kılavuzlarla yapılabilir.

1. p->sagKilavuz == TRUE ise p->sagCocuk (kılavuz olduğu için) zaten p'nin ardılıdır.
2. p->sagKilavuz == FALSE ise sağ çocuktan başlanıp solCocuk bağları solKilavuz TRUE oluncaya dek izlenir: sağ alt ağacın en soldaki düğümü ardıldır.

kilavuz_gost kokortada_ardil_bul(kilavuz_gost L) {
  // L ile işaret edilen (NULL olmayan) öğenin ardılı
  kilavuz_gost p = L->sagCocuk;
  if (!L->sagKilavuz)        // sağ alt ağaç var mı
    while (!p->solKilavuz)   // en soluna dek in
      p = p->solCocuk;
  return p;
}

• Her kılavuz ve her gerçek sol/sağ bağ en çok bir kez izlenir → O(n) zaman.
• Ek bellek O(1): yalnızca p işaretçisi (özyinelemeli gezinmede O(h) çağrı yığını, iteratifte O(h) yığın).
• Herhangi bir düğümden ardılına, gezinmeyi baştan yapmadan geçilebilir.

• Ekleme tek başına kolay bir yordam değildir, biraz girifttir.
• Sağa ve sola ekleme biçimi farklı → iki ayrı yordam: saga_ekle, sola_ekle.
• Sağa eklemede iki durum: (1) babanın sağ alt ağacı yok, (2) var.
• BST'de ekleme hep çocuğu olmayan yere tek atamaydı; burada kılavuzların (kırmızı okların) da doğru yeri göstermesi gerekir.

cocuk->sagCocuk  = baba->sagCocuk;
cocuk->sagKilavuz = TRUE;  // babanın sağı yoktu
cocuk->solCocuk  = baba;
cocuk->solKilavuz = TRUE;
baba->sagCocuk   = cocuk;
baba->sagKilavuz = FALSE;  // TRUE idi

Durum 1: 6 aktarma komutuyla ekleme.

• İstenen: D, B'nin çocuğu iken X'in B'nin çocuğu yapılması; ama D alt ağacı kaybolmamalı, kırmızı işaretçiler yine doğru yerleri göstermeli.
• X'in önceli B olur. D alt ağacının en solundaki E'nin eski önceli B idi; şimdi E, X'in ardılı oldu.
• Öyleyse: çocuk, babanın eski ardılının önceli yapılmalıdır.
• Durum 2 kodunda: 2. satır cocuk->sagKilavuz = FALSE (babanın alt ağacı şimdi çocuğun alt ağacı); E'nin sol kılavuzu ayrıca düzeltilmelidir.

• Örnek: kılavuzlu arama ağacına eklerken sağa mı sola mı ekleneceği bulununca, tek atama yerine saga_ekle ya da sola_ekle çağrılır; baba zaten NULL değildir.
• Kodun giriş kısmında denetim yapılmıyorsa bu açıklamada belirtilmelidir: “baba ve cocuk NULL olmamalı”.
• Genel kütüphane yordamında savunmacı denetim (assert ya da hata dönüşü) eklenir.

/* KÖTÜ: kodu tekrarlıyor */
if (!cocuk->sagKilavuz)  // sağ kılavuz FALSE mu
/* İYİ: niyeti söylüyor */
if (!cocuk->sagKilavuz)  // babanın alt ağacı var mı

• Açıklama, kodun ne yapmak istediğini söylemeli; kodun kendisini tekrarlamamalı.
• Böylece okuyan “yapmak istediği doğru, ama kodu yanlış yazmış” diyebilir: hata ayıklama kolaylaşır.

• Önce 3–5 farklı durum analiz edilir; sonra yordam adı, dönüş değeri, parametreler belirlenir.
• Ortak işler ortak biçimde tanımlanır (burada: kılavuz bayrağını babadan kopyalamak).
• Sonuç: kod bölük pörçük değil; sade, okunabilir, bakımı kolay.